Erfðanefnd landbúnaðarinsAlmennt
Senda fyrirspurn
Minnka letur
Stækka letur
In English

Tenglar

LANDSÁÆTLUN 2014-2018

ERFDALINDASETUR LBHÍ

 

STEFNUMÖRKUNARÁÆTLUN

ERFÐANEFNDAR 2009-2013

 

MÁLÞING ERFÐANEFNDAR OKT 2010

 

NordGen

 

GLOBALDIV

 

ELBARN

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Íslensk búfjárrækt almenn einkenni

 

Íslensk búfjárrækt hefur þá sérstöðu, miðað við það sem gerist meðal nágrannaþjóða, að stofnarnir hafa búið við mikla einangrun allt frá landnámi. Undantekningar á þessu felast í  innflutningi á nokkrum dönskum nautgripum á 19. öld og innflutningi á sauðfé, seinast rétt fyrir miðja síðustu öld. Engar heimildir eru um innflutning hrossa eða geita. Því má telja að þessar tegundir séu afkomendur þeirra gripa sem fluttir voru hingað kringum landnám. Ræktunarsaga búfjárkynjanna er orðin löng og sameiginleg nýting gripa á landsvísu með tilkomu sæðingastarfsemi gerir það að verkum að íslenska búféð telst í meginatriðum einn ræktunarhópur innan hverrar tegundar.

 

Náttúra og veðurfar hafa gengum tíðina haft áhrif á þróun og viðgang íslenskra búfjárstofna og aðlagað þá íslenskum aðstæðum. Þetta á sérstaklega við um sauð- og geitfé ásamt hrossum. Í seinni tíð hefur bætt og aukin fóðrun samhliða bættum húsakosti gert áhrif veðurfars og náttúru óveruleg. Miðstýrð sæðingastarfsemi ásamt markvissum ræktunaráætlunum sem unnar eru fyrir sauðfé (undanskilinn er stofn forystufjárins), nautgripi og hross hraða erfðaframförum í þá kynbótastefnu sem mótuð er. Smærri stofnarnir, þ.e. forystufé, geitur, hundar og landnámshænsn eru afkomendur tiltölulega fárra dýra og búa því að smæð sinni sem getur haft neikvæð áhrif á formi aukins innbyrðis skyldleika gripa. Á þetta einkum við um geiturnar sem eru eini íslenski búfjárstofninn sem hætta er að glatist sé ekki haldið rétt um taumana. Þessir smáu stofnar hafa þó á síðustu misserum náð auknum vinsældum meðal almennings og ráðamanna og mikilvægi sjálfbærrar nýtingar þeirra orðið ljóst.

Eitt af séreinkennum íslenskrar búfjárræktar er að útlitseinkenni eins og litir og hornalag hafa ekki verið samræmd eins og tíðkast þegar mikilvægt var talið að þekkja mætti t.d. tvö kúakyn í sundur. Fyrir vikið má finna mikinn útlitslegan breytileika hjá íslensku búfé.

Byggir á LiSA - Eskill, Sharepoint, Veflausnir og Vefumsjónarkerfi

Samstarfsaðilar

 


Leit

Leitarvél